[HM] CUBIC school : การบ้าน 7 มาปลูกถั่วกันเถอะ : สรุปผล

posted on 04 Jul 2009 19:52 by insomia3 in CUBICschool

งานชิ้นนี้ เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม โครงการโรงเรียนจำลอง CUBICSCHOOL โดย คุณ cocon

.....

linkไปส่วนอื่น ๆ ของการบ้านนี้

.....

ชั้นชักเริ่มไม่ค่อยมั่นใจในกระทำของตนเองเสียแล้ว

หลังจากที่ความอยากรู้อยากเห็นที่เมื่อ 15 นาทีที่แล้ว

พาขาของชั้น มาเพื่อเค้นหาความจริง

ณ ที่นี่

.....

ห้องพี่ช่างรอน

.....

ชั้นค่อย ๆ เขยิบหัวออกมาจากกำแพงหน้าห้อง ชะเง้อมองเข้าไปอย่างระมัดระวัง

ห้องพี่ช่างรอน

มักจะเต็มไปด้วยอุปกรณ์ เครื่องใช้ ภายในโรงเรียน มากมาย โต๊ะเรียนเอย เก้าอี้เรียนเอย

สมแล้วที่เป็นช่างมือหนึ่งของโรงเรียน

(เพราะมีอยู่คนเดียว ฮู่ ๆ ๆ)

แต่กระนั้น

เมื่อมองไปรอบ ๆ

ก็ไม่เห็นวี่แววว่า   ตั้งโอ๋จะอยู่หรือแวะผ่านเข้ามาทางนี่เลย

งั้นคงต้องถามจากปากพี่ช่างเอง

ชั้นค่อยเขยิบถอยหลังกลับไป แล้วจึงทำท่าว่าพึ่งเดินเข้ามา

เคาะที่ประตูทางเข้าให้สัญญาณ พี่ช่างเขานิดหนึ่ง

พี่ช่างรอน ค่อย ๆหันหลังมาที่ต้นเสียง

สุน : สวัสดี ตอนเย็น ครับ พี่ช่าง

ช่างรอน : สวัสดี สุน มีอะไรให้พี่ช่วยหรือเปล่า

สุน : ครับผม พี่   พอจะเห็นว่า นักเรียนหญิงเดินผ่านมาแถวนี่บ้างไหมครับ

ช่างรอน : นักเรียนหญิง เหรอ ครับ น้องหมายถึงน้องตั้งโอ๋ หรือเปล่า

แปร้ดด ... แปร้ด ...

สุน : หือ?

ชั้นสะดุ้ง

ช่างรอน : นั่นละ น้องตั้งโอ๋ เขากำลังซ้อมดนตรีอยู่นิ

สุน : ซ้อมดนตรี ... เหรอครับ?

ช่างรอน : ครับ อ่าว น้องตั้งโอ๋ ไม่ได้บอกน้องเหรอ

สุน : เปล่านี่ครับ

ช่างรอน : หืม ... อ้อ 555 นี่แสดงว่าท่าทางจะมาแอบซ้อมนี่นะ

สุน : เอ้ ... มันเป็นมาไงเหรอครับ

ช่างรอน : หืม มาขนาดนี่แล้ว คงต้องเล่าละ

พี่รอนเริ่มแจง

ช่างรอน : คืองี้ครับ ตั้งแต่เปิดเทอมใหม่ๆ แหละ เห็นน้องเขามาคุยกับพี่ เรื่องจะมารบกวนซ้อม เห็นว่า เพราะที่บ้านไม่ค่อยสะดวกที่จะซ้อม

ครั้นจะซ้อมแถวที่ห้องดนตรี ก็กลัวเกรงจะตามคนอื่นไม่ทัน

สุน : ครับ

ช่างรอน : ตัวพี่ ก็ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว เพราะพี่ชินกับพวกเรื่องเสียงดัง ๆ อยู่แล้วละ แถมถ้ามีคนมาอยู่แถว ๆนี้ด้วย ก็ไม่เหงาดีเหมือนกัน ก็เลยตอบตกลงไป

สุน : ครับ

ช่างรอน : น้องเขาขยันซ้อมดีนะ เหมือนว่า ท่าทางจะเอาดีทางนี่

แล้วน้องมีธุระกับน้องเขาเหรอ?

สุน : คือกะว่าจะมาชวนไปหาอะไรกินกันน่ะครับ ตอนแรก ก็ว่าจะโทร เผอิญเห็นไว ๆมาแถวนี่ก็เลยเดินมาตามตัวเลย

ชั้นแสร้งตอบตามน้ำไป

ช่างรอน : อืม เหรอครับ น้องก็ลอง ๆไปเดินหาน้องเขาเลยก็ได้นะ น้องเขาอยู่ทางนั้นนะครับ แต่ดูท่าทางว่าจะเป็นกิจส่วนตัวหรือเปล่า

สุน : คงไม่เป็นไรกระมั้งครับ พี่ช่าง ... แต่ยังไงก็ขอบคุณนะครับ

ชั้นตัดบทกล่าวขอบคุณออกมาจากห้องพี่ช่างรอน

ค่อย ๆ ทะลุอาคารห้อง ออกมาที่บริเวณหลังโรงเรียน

.....

บริเวณหลังโรงเรียน ติดกับเขตป่าบก แดดยามเย็น ๆ จัด ๆ อย่างนี่ ทำให้เราแสงสามารถสะท้อนจากทะเลลอดผ่านดงไม้ป่าบก ออกเป็นแสงระยิบระยับ

....ชวนให้คิดถึงที่บ้านจริง ๆ

ตั้งโอ๋ กำลังซ้อมเป่าทรอมโบนอยู่

ชั้นค่อย ๆ เดินเข้าไปทางด้านข้าง โดยรักษาระยะห่างไว้ระดับหนึ่ง แล้วจึงค่อย ๆนั่งลง

ตั้งโอ๋ หันขวับมาทันที

ตั้งโอ๋ : สุนเหรอ

....มีอะไรหรือเปล่า

สุน : ขอโทษทีนะ เผอิญเกิดนึกอยากจะมาชวนไปหาอะไรกินน่ะ เห็นตัวไว ๆ ก็เลยเดินตามมา

ความเงียบกำลังก่อตัว แต่ชั้นเริ่มเอ่ยถามก่อนเพื่อทำลายความเงียบเหล่านั้น

สุน : ตั้งโอ๋ ชอบเล่นทรอมโบนเหรอ

ตั้งโอ๋ เงียบไปสักครู่หนึ่ง

ตั้งโอ๋ : อืม สุนรู้มาจากใครนี่

สุน : ชั้นสังเกตเห็นเธอถือกระเป๋าเครื่องดนตรีตัวนั้นไปไหนมาไหนตลอดเลยน่ะ ท่าทางจะดูแลอย่างดีนะ

ตั้งโอ๋ : อ้อ

สุน : ท่าทางจะมีแรงบันดาลใจไม่ใช่น้อยเลยนะ

ตั้งโอ๋ : ... เผอิญว่าเราเคยดูวงดนตรีออเคสตร้าวงหนึ่ง ๆ แล้วรู้สึกประทับใจกับมันมากเลยน่ะ โดยเฉพาะเครื่องเป่าตัวนี่แหละ

เออ ถ้าจะให้เล่านี่คงยาวอะ

สุน : 555 ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก แต่รู้สึกดีกับมาก ๆเลยใช่ไหมล่ะ

ตั้งโอ๋ : อืม ใช่ ๆ ไม่รู้เป็นไง ทุกครั้งที่เราเล่นเครื่องเป่าตัวนี้ จะรู้สึกดีมาก ๆเลยน่ะ

.....

จะว่าไปแล้ว จริงๆที่ดูแลเป็นอย่างดีนี่ ก็คือ แบบว่า มันแพงด้วยน่ะ 555

แต่เรื่องเท่นี่ ... จริง ๆ นะ

สุน : อืม เหมือนกัน ๆ เราก็รู้สึกดีกับการออกแบบและวาดรูปเสื้อผ้ามาก ๆ เลยละ

ความเงียบเข้ามาอีกครั้ง ชั้นสูดหายใจรับลมที่เข้ามาปะทะ พร้อมที่จะพูดต่อ

สุน : เราฝันนะ

อนาคต เราอยากจะเป็น fashion designer ... ที่มีชื่อของเมืองไทยนะ

ตั้งโอ๋ : หือ?

สุน : ไม่รู้มันออกมาเป็นยังไง แต่เราก็อยากจะเข้าไปสัมผัสถึงจุดนั้นให้ได้

ตั้งโอ๋ทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง ... แต่ก็เงียบไป

สุน : อืม มันอาจจะออกเกินตัวไปหน่อย

แต่ ....

สิ่งที่เราพูดออกไป นั้นมันมาจากความตั้งใจนะ

ชั้นพูด พลางหันมามองที่ตั้งโอ๋

ตั้งโอ๋ กำลังหันไปมองดูท้องฟ้า

ตั้งโอ๋ : เรา อยากจะตั้งวงดนตรี

ชั้นหันไปมองท้องฟ้าบ้าง แต่ก็นั่งฟังอย่างตั้งใจ

ตั้งโอ๋ : วงดนตรีที่มีเพื่อน ๆ ของเรามาเล่นด้วยกัน

เหอ ๆ

ตั้งโอ๋ หัวเราะออกมาเบา ๆ

ตั้งโอ๋ : เอาให้มีชื่อของเมืองไทยด้วยดีกว่า.... เน่อ

ตอนนี้เลยที่คิดได้ ก็คงต้องฝึกเล่นให้คล่องกันก่อนนี่ละ

ชั้นนั่งฟังเธอเล่า โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังยิ้มอยู่

สุน : เราตั้งใจจะทำอะไรสักอย่าง ก็ดีทั้งนั้นละ ขอแค่อย่าลืมความตั้งใจนั้น ๆ ก็พอ

.... แค่ไม่ลืมมันก็พอ

ชั้นพูดออกมา แต่เสียงกลับกังวานอยู่ในใจตัวเองอย่างแจ่มชัด

ราวกับเป็นการเตือนให้สติของชั้นได้กลับมาอีกครั้งหนึ่งเช่นกัน

เราหันหน้ามาหัวเราะให้กันและกัน

ก่อนที่

ความเงียบจะเข้ามาเยือนอีกครั้ง

สายลมเบา ๆ

พัดผ่านมาจาก ทางป่าชายเลน

ความสับสน สงสัยที่เคยมีมา

ค่อย ๆ หลุดไป ... ลอยไปกับสายลม

เราต่างจ้องมองดูหมู่เมฆ ที่เคลื่อนผ่านไป

เส้นทางข้างหน้า มันคงไม่ง่ายอย่างที่ใจคิดเช่นนั้นหรอก

เราต่างรู้

.

.

.

.

.

.

.

.

.

สุน : ไปกันเถอะ ไปหาอะไรกินกัน ก่อนกลับบ้าน ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว ท่าทางจะเหนื่อยมากเลยนะ ดูสิ เหงื่อไหลไคลย้อยหมด อย่างกับลูกแมวตกน้ำ

ตั้งโอ๋ : 555 อากาศมันร้อนนิ แถมใช้แรงซะขนาดนี้

สุน : ถึงว่าสิำเห็นชอบไปวิ่งรอบสนามประจำเลย ตัวเล็กแค่นี้แต่แรงเยอะนะ

ตั้งโอ๋ : โฮย เหนื่อยแล้วไปเหอะ

เราต่างพากันเดินกลับบ้าน โดยที่ไม่ลืมที่จะลาพี่ช่างรอนก่อน

.....

หลังจากที่แยกกับตั้งโอ๋ที่หน้าโรงเรียน

ชั้น ค่อย ๆก้าวย่างไปตามท้องถนน ที่ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง

ลมเบา ๆ พัดมากระทบที่หน้า

สายลมที่คุ้นเคย ...

ชั้นพึมพำออกมาเบา ๆโดยไม่รู้ตัว

สุน : นิน ... ตอนนี้ เธอกำลังทำอะไรอยู่บ้างนะ

จบการบ้าน 7 : ปลูกถั่วกันเถอะ

สรุป

- สุนเดินตามไปหาตั้งโอ๋ ด้วยความสงสัยไปถึงที่ห้องพี่ช่างรอน

- สุนถามถึง เพื่อนผู้หญิงที่ผ่านไปแถวนั้น ซึ่งก็มีแต่ตั้งโอ๋

- พี่ช่างรอนก็บอกเช่นนั้น ทำให้สุนรู้ว่า ตั้งโอ๋มาซ้อมเป่าทรอมโบนที่นี่บ่อย ๆ

- พี่ช่างรอน ได้คุยถึงเหตุผลที่มาต้องมาแอบซ้อมอยู่ที่นี่ เพราะที่บ้านไม่อำนวย และกลัวตามเพื่อนไม่ทัน ทำให้สุนเข้าใจตั้งโอ๋มากขึ้น

- เมื่อเจอหน้ากัน ต่างคนก็ต่างนิ่งเงียบ

- สุนเริ่มบทสนทนาเพื่อ check ความตั้งใจของตั้งโอ๋

- ตั้งโอ๋อยากตั้งวงดนตรีที่มีเพื่อนโรงเรียนเรา

- ต่างคนต่างเข้าใจกัน และปรับความรู้สึกได้ตรงกันในทันที

- สุนเข้าใจในตัวตนของตั้งโอ๋ มากขึ้น

ข้อความจากผปค. สุน

บทสรุปการบ้านส่วนนี้ ตอนจบอาจจะดูงงๆ นะครับ

แต่ทั้งนี้ ผมต้องการที่จะสื่อว่า ตั้งโอ๋ ก็เป็นคนมีความตั้งใจใฝ่ฝันไม่แพ้คนอื่นเหมือนกัน ในที่นี้ คือ เป็น ลักษณะเดียวกันกับสุน

ผมคิดว่า คนประเภทเดียวกัน การพูดหรือแสดงอาการอะไรบางอย่าง คนเหล่านั้น จะเข้าใจกันในทันที ไม่ต้อง พูดอะไรกันมาก

อา ... จบซะที อายุ เหมือนจะครบมา 1 ปี ละ การบ้านชิ้นนี้

555 .... เฮ่อ